Feeds:
Berichten
Reacties

We hebben met z’n vieren gelopen. Mijn persoontje, Léon, Jan en Chris.

Vanaf station Swalmen richting Asselt. Hebben bij Emmaus geprobeerd koffie te krijgen, maar dat was dicht (te weinig grijze duiven op E-bikes). Na Emmaus rechtsaf, een stuk de Swalm gevolgd richting Rijkel. Hier begon Chris een beetje te kraken, waarna we in de buurt van de vergeten groentetuin opnieuw vergeefs hebben geprobeerd koffie te krijgen (weer dat verhaal van die duiven). Wel even gepauzeerd bij de groentetuin, waarna we tussen Swalmen en Beesel de R73 gepasseerd hebben en vervolgens ging het langs de Duitse grens naar beneden tot bij café De Bos. Hier van koffie, vlaai, soep en een trappist genoten. Hier heeft ook Hanneke zich even bij ons gevoegd, zij was op de fiets.

Na de versnaperingen hebben we de Swalm gevolgd tot we weer in Swalmen aankwamen. Totaal zo n 14 km gelopen.

Tekst: Rob en foto´s: Léon

 

wandeling

Letterlijk vergeten groenten……..

wandeling2

Bij het Onze Lieve Vrouw van het Smartenkapelletje in Rijkel (Beesel).

Er waren 5 wandelaars die om 9.02 uur met een van de eerste bussen van Arriva (na het Veolia-tijdperk) vertrokken naar Vlodrop.

Vanaf Vlodrop langs de Effelder Waldsee richting Rothenbach. Daarna ten oosten van de Rode Beek naar de uitspanning Dalheimer Mhle.

Het pad langs de Rode Beek blijft een mooi stuk natuur. Mogelijk zagen we hier ook een zilverreiger. De meningen hierover waren verdeeld.

Bij de Dalheimer Mühle koffie met gebak. Daarna richting de kapel van St. Ludwig. Hier de begraafplaats bezocht van de paters en gesneuvelde oorlogsvliegers. Hierna richting werkschuur van Staatsbosbeheer en daar de bus retour Roermond.

Om 14.30 uur waren we weer op het station in Roermond.

De wandeling was 15 km lang en we liepen in een gematigd tempo.

Wandelaars: Anne, Julie , Jan, Ans en Jo .

(verslag en foto’s: Jo)

vlodrop2016

 

 

Stadsweide – De Stille – De Sneppen – Asseltse Plassen – Mijnheerkens

Op Marianne en Jan na waren we voltallig! Dat was te danken aan de aanwezigheid van Johan, die voor het eerst sinds zijn verhuizing naar Noorwegen weer eens met ons mee kon lopen. Wát een leuk weerzien! En zó vertrouwd.

Ik (Marjo) had de route in de week ervoor twéé keer voorgelopen. De eerste keer met een vriendin. We liepen vast op de nieuw gegraven nevengeul die niet op de kaart stond en op een (grote) kudde paarden die op ons af kwam galopperen. Wij galoppeerden nét zo hard het gebied uit en het klaphekje door. De tweede keer liep ik er met mijn toch niet bang aangelegde levensgezel. Eerst de Stadsweide (de punt tussen haven en Maas bij Mijnheerkens) maar eens proberen. Daar stonden wel érg veel runderen. Prachtige dieren, glanzende zwarte ogen, maar gróót. Híj durfde wel (?), maar ík niet. Vervolgens naar het aangrenzende natuurgebied rond de plassen De Stille en De Sneppen richting spoorbrug. Ook wij stuitten op die kudde paarden en kozen ervoor rustig terug te wandelen.

Het was té kort dag om een andere wandelplek te organiseren dus besloot ik voor de wandelgroep gewoon dezelfde halfslachtige route te nemen: niet dóór de Stadsweide, maar erlangs, niet het hele natuurgebied richting spoorbrug doorkruisen maar er even in duiken en dan weer retour, over de weg, langs de Asseltse plassen af naar Leeuwen. Enigszins beschaamd was ik wel, vooral tegenover onze eregast van vandaag, Johan, die elanden en wolven gewend is!

De weergoden maakten alles goed: stralend blauwe lucht, windstil, fijne frisse temperatuur.

Het pad langs de stadwei gaf ons aan de linkerzijde zicht op de in aanbouw zijnde grootste parkeergarage van Nederland (waarin een kleine stad groot kan zijn!) naast het Designer Outlet en op de stadsuitbreiding ‘Jazz City’. Aan de rechterzijde konden we de Galloway runderen in de glanzende zwarte ogen kijken – veilig – met prikkeldraad tussen ons in.

Toen over de Roroweg, langs de Maasnielderbeek af naar de oude Maasarm. Even zitten aan de oever bij de stuw, in de zon. Verder struinen – er lopen geen paden in dit gebied – naar De Sneppen. Heel veel watervogels, voornamelijk grauwe ganzen, maar ook berg- en andere eenden, aalscholvers, witte en zwarte zwanen, blauwe reigers en zilverreigers (Jo zette die laatste twee sámen op de foto!). Ans en ik menen ook een roodborsttapuit te hebben gezien. De enkele runderen die we ontmoetten bleven rustig doorgrazen – fijn.

De kudde paarden in de verte blééf in de verte – ook fijn.

We vervolgden onze route via het asfaltweggetje onder de spoorbrug door. Daar wandelden we langs de Asseltse Plassen en door de majestueuze zilverpopulierenlaan naar de Zandweg. Inmiddels roken we de stal en spoedden we ons via de kortste en niet de mooiste weg terug naar onze startplaats Mijnheerkens. Daar wachtten ons koffie, Bienenstich, uiensoep, kroketten, brood, een pilsje. Rob, Carl en Marga haakten aan en zo zaten we daar genoeglijk  – eerst buiten en daarna binnen aan drie aaneengeschoven tafels –  te klasjenere.

Jao, v’r weite nog wie sjoon ’t waas, aan Meneerkes in ’t graas.

(Deze prachtige tekst is weer van ´onze´ (vertrouwde)  Marjo.  De foto´s zijn van Jo, Johan en Marjo)

test

roerwegenjohan2

Met de belbus gaan Anne, Jan, Julie en Ans naar het prachtige dorp Beesel waar enkele weken eerder Sint Joris tijdens het drakenfeest meerdere malen de verschrikkelijke draak heeft overwonnen. Vandaag is er op de markt een ‘smaakmarkt’ met bijzondere regionale producten.
We weerstaan de verleiding om meteen met proeven te beginnen en lopen via de Maas, langs de molen over de drakenweg naar Rijkel. Bij Bakkes Höfke nuttigen we overheerlijke vers gebakken vlaai met koffie om vervolgens weer verder te wandelen langs de Swalm en door “ t Brook”.  Via Bussereind komen we dan weer in Beesel waar de markt in volle gang is. We drinken er een welverdiend biertje en nemen de bus weer terug naar Roermond. Een warme en gezellige dag met een prachtige wandelomgeving en prima gezelschap.
(tekst  van Ans, die ook de route koos)

Zondag 12 juni. Léon, Marianne, Jan, Anne, Chris en ik nemen om 9.57 uur de bus naar Maasbracht. We stappen uit bij de sluis en lopen daar overheen om een wandeling te gaan maken door ‘de nieuwe natuur’ tussen Julianakanaal en Maas. Het is struinen geblazen vandaag. Marianne, die de route heeft gekozen en toch doorgaat voor een zeer bedreven kaartlezer, moet zich geregeld heroriënteren of de dijk op om het overzicht te krijgen. Dit zijn ruige wandelpaden! Ze voeren door een grote variëteit aan grassen en bloemen. Nu, in juni, een lust voor het oog; we zien zelfs de niet veel voorkomende wolfsmelk en glad walstro. Volop bloeiende hondsroos en vlier. De wilde kaardebol is nog in aanleg met zijn frisse lichtgroene puntige bladeren. Op het water herkennen we Canadese ganzen met jongen, zwanen, aalscholvers, een broedende fuut.

Met kasteel Het Geudje in Ohé en Laak op de achtergrond, kunnen we met droge kont even pauzeren op een royaal hufterproof picknickbankstel. Verder weer, nu vlak langs de Maas, aan de overkant torenspitsen van Belgische kerken – welke? Aldeneik? Maaseik?

Ach waat is ’t laeve sjoon… Tot we verdorie weer stuiten op die eigenwijze, niet wijkende Galloway runderen! Waarom die beesten niet door een draad van ons, wandelaars, gescheiden kunnen worden is mij (en ook Anne) een raadsel. Ze dwingen ons tot ómlopen, een pad door hoog nat gras en brandnetels. Maar even later gaat dat gelukkig over in een keurig op z’n Engels geschoren graspad. En dan komen we eindelijk bij onze koffie uit: Brasserie De Maasterp. Daar blijken ze in de ruimte van de damestoiletten een érg leuk behangetje te hebben.

Als we na onze koffiepauze onze wandeling voortzetten zien we de beloofde regen naderen. Nét op tijd kunnen we schuilen in de schuur van een kampeerboerderij. Ook gezellig. Maar het mooie weer zit erop.

Eerder dan gepland nemen we aan de rand van Stevensweert de bus terug naar Roermond; dat geeft ons tijd om daar nog even neer te strijken op een terrasje op ’t Sjtasieplein.

 

Tekst en foto´s: Marjo Knapen

 

maasbracht1

 

maasbracht2

 

maasbracht3

Rondje zuidwest Roermond (bedacht door Julie)

Zondagochtend 10 april worden we met z’n zessen (Rob, Hanneke, Chris, Marianne, Anne en Marjo) aan de Minderbroederssingel bij Julie thuis ontvangen met erg lekkere koffie.  Van daaruit gaan we aan de wandel. Eerst door het ingrijpend veranderde gebied rond de ECI, dan ‘de rooj brök in de Veursjtad’ over naar Herten en naar Ool, waar de tijd wat minder hard heeft toegeslagen getuige het kapelletje met Nepomuk en de fraaie krielkippetjes bij het boerderijtje aan de Maas (foto’s). We lopen over de dijk langs de Oolderplas, aan onze linkerhand, achter de damwand (bemoedigende graffity: “Its okay – we are still young”) het nog steeds uitdijende nieuwbouwgebied Oolderveste. Verderop, richting Merum, worden we aangestaard door schapen die er gras knabbelen. Bij café De Schuur maken we onze eerste stop.

We steken de A73 over en gaan de Linnerhei op. Bloeiende sleedoorn, brem, bosviooltjes, paarse dovenetel. Julie weet er een mooi bospad: langs het hondenoefenterrein af richting Lerop. Ereprijs, vergeetmenietjes: kennen we nu de verschillen tussen die twee? We komen uit bij de (nieuwe) fietsbrug over de Roer. We zien er de gevolgen van de toegenomen beverpopulatie: flink wat doorgeknaagde populieren. Opnieuw schapen en lammetjes, in het groene gras, met de wijk Kapel in ’t Zand als achtergrond.

En dan ziet Marianne ze als eerste: een groepje reeën komt uit een bosschage gerend; staat stil, twijfelt, rent terug. Kicken! Wild aan de rand van de stad!

We lopen via Heinsbergerweg, Herderstraat, Parklaan, langs het kruiswegpark naar het terras van café Parkzicht voor een – vinden we – welverdiend biertje, terwijl we de prachtige bomen aan de overzijde bewonderen (groene esdoorn met rode bloemetjes).

Terug de stad in.

Wat een weldaad om zo mooi onze stad uit en in te kunnen wandelen!

(Foto´s en verslag: Marjo Knapen)10april_1

 

10april_3

 

10april_2

 

10april_4

ittervoortIttervoort – Neeritter – Dodendraad – Uffelse watermolen…

Voorafgaand aan onze wandeling op zondag 14 februari ontvingen we van Jan per mail een goed gedocumenteerde voorbereiding – mét bijlages over ‘De dodendraad’ en de Uffelse watermolen. Ook onderweg voorzag Jan ons van interessante informatie bij deze tocht door ‘het landschap van zijn jeugd’.

De weersvoorspellingen waren bar en boos maar dat weerhield Jan, Chris, Ans, Léon, Marianne, Rob, Hanneke (verrassing!) en mijzelf er niet van om ’s ochtends na een busritje naar Ittervoort aan een werkelijk érg mooie wandeling te beginnen.

Langs de Itterbeek, dwars door het fraaie dorp Neeritter, vervolgens langs boerderijen en akkers naar buurtschap Heioord met de forellenvijver en naar de Uffelse beek. Aan de grens met het Belgische Kinrooi bezochten we het monument De dodendraad (een reconstructie van de de electrische versperring die tijdens WO I het neutrale Nederland van het bezette België scheidde).

Een paar kilometer verder pauzeerden we in de lekker warme gelagkamer van de gerestaureerde Uffelse watermolen, waar enkelen van ons een forellensoepje namen – jaja… die van Heioord.

Was het tot die tijd praktisch droog gebleven, nu begon het wat te miezeren. Maar toch, het viel alleszins mee; bij lange na niet het vreselijke weer dat was voorspeld. We vervolgden genietend onze weg over soms wat zompige en glibberig paden door het ruime, agrarische landschap. De aspergebedden lagen geplastificeerd te wachten op de eerste lentewarmte. In de verte zagen we hoeve ‘De Meysberg’ liggen, van de gelijknamige documentaire, daarachter Hunsel, maar dat lieten we voor wat het was. We kortten de route een tikkeltje in en arriveerden iets na half vier in Ittervoort. Daar wachten we in het voor een zondag onverwacht levendige café De Tram op onze bus.

Tekst en foto´s: Marjo Knapen

ittervoort2

 

ittervoort3