Feeds:
Berichten
Reacties

Beste wandelaars, hier weer een wandeling uit de oude doos. Ik heb ze van de oude – niet meer bestaande- website afgehaald. Veel ´kijk- en herinnerplezier´.

gr. Roerwegen

(P.s.: Er werd toen nog niet echt bijgehouden wie er mee liep en wie de route uitzette! Ook werden er nog geen verslagjes gemaakt. Dus vandaar alleen deze foto´s.)

(Dit wist ik nog wel:  foto´s door: Johan Derckx. Marjo, Anne, Leon, JOEP(!), Johan, Chris, Rob, Jo en Ans  liepen de route. Als een van jullie nog iets weet van deze tocht. laat het me dan weten.)

Advertenties
(Door Anne  Cox uitgezet.)
Wakker worden op een grauwe zondag nodigt uit om je lekker om te draaien en heerlijk te blijven liggen!!Zeker als je ook nog de ijzel hoort tikken op je raam. Brr. Toch maar snel eruit.
Toen we ondanks de verwarring (Anne leest niet heel goed de timetable) toch in de juiste bus zaten waren we snel genoeg in St. Odiliënberg vanwaar de wandeling zou starten. Via het Finkenbos naar Postert op de koffie bij Landal vakantiepark. Daar is het goed zitten en eten vonden Jo en Ans, Julie, Jan en Anne. De ijzel was overgegaan in flinke motregen, juist te min voor een grote poncho en teveel voor niets aan te trekken. We dwaalden langs beken en modderige paden. Mooi bij droog weer. We besloten de 15 kilometer iets in te korten en namen een, zoals het leek, een prachtig B paadje wat later niet eens een C pad bleek te zijn. Een vers omgeploegde akker dat was wat er voor ons lag. Voor een beeld te krijgen kun je de foto bekijken, dit is Ans in blauwe poncho met tien centimeter modder onder de schoenen.
Uiteindelijk kwamen we weer op bekend terrein en pakten we de route weer op. Ingekort en toch nog 15 kilometer. Knap hé!
Een heerlijk tocht, die we in het voorjaar als de weidebloemen bloeien, en de bomen uitgelopen zijn, nog eens lopen.
Tekst, Anne
Foto 1: Anne
Foto 2 en 3: Julie

foto 1

 

foto 2

foto 3

Nagenoeg voltallig (!) wandelden we de stad uit door de groengordel van het Maasnielderbeekdal. De bomen in het park zaten gelukkig nog goed in de goudgele, roestbruine bladeren en er viel die dag veel minder regen dan voorspeld.

Langs speeltuin Kitskensberg af naar de Herkenbosscherbaan. Daar kom je in een gebied waar je heel even ervaart hoe het vroeger, vóór de komst van industrieterrein Heide, geweest moet zijn. Twee kleine natuurgebiedjes, Breidberg en Driestruik, zijn hier ‘terugveroverd’; een kudde runderen houdt de boel grazend in toom.

In Melick aangekomen namen we vlak voor de bebouwing het karrenspoor naar Waterschei, de buurtschap waar ons einddoel lag: ‘Oetsjpanning De Meuleberg’, tegenover de Prins Bernhardmolen.

Daar stonden de tafels gedekt en schoof ook Rob aan. Nu écht voltallig kon de transitie van akela naar hopman voltrokken worden. Exit Marjo, welkom Chris!

Anne goot haar humoristiche dankwoord voor Marjo in dichtvorm en overhandigde haar namens de club een wandelgids van Olaf Op den Kamp.

Chris, onze hopman, kon niet beloven dat hij zich nooit meer zou verslapen, maar wél dat hij het ‘regelwerk’ op zich zou nemen.

Zoals al vaker werd toch maar weer eens tegen het licht gehouden of we niet beter op een zaterdag kunnen gaan wandelen, omdat het dan aanzienlijk rustiger is op de wandelpaden. Maar er blijken opnieuw te veel tegenstanders te zijn van dit voorstel, dus het blijft zoals het was: de tweede zondag van de even maanden.

Wél zijn we allemaal voor uitbreiding van de groep. Het komt vaak voor dat we maar met een klein aantal lopen dus de spoeling mag best iets minder dun worden. Ken je een gegadigde, nodig hem of haar uit eens ’n keer mee te lopen en ‘den wies ’t zich vanzelf waal’.

En toen gingen we lunchen en dat was een waar genot! Goede kost daar!

Voor de terugweg kozen we dezelfde route, want die was prima, en zoals wij inmiddels weten: de terugweg is helemáál niet saai; je ziet álles van de andere kant.

Ook het weer bleek niet hetzelfde: tussen Breidberg en Kitskensberg maakten de al langer dreigende wolken hun belofte waar; een kille regenbui joeg ons naar huis.

Naja, het is dan wel extra lekker thuiskomen.

 

(Laatste ?) Verslag en foto´s: Marjo Knapen

Bedankt Marjo voor je geweldige verslagen en foto´s. Het was een genot om ze te mogen lezen, bekijken  en vervolgens te plaatsen op ons wandelblog! Groetjes en X van Johan (´Blogmaster´)


Er  vielen dit jaar wat gaten in ons blog: alleen van de wandeling op zondag 12 februari is er een verslagje. De daaropvolgende wandeldatum was 2 april, maar die wandeling is afgelast wegens te geringe (1 of 2) deelname. Pinksterzondag, 4 juni, ging de wandeling wél door, Chris koos de route maar verslagje en kiekjes ontbreken.

Een leuk ‘tussendoortje’ was het feest van Ans en Jo op 8 juli. We waren er met velen en boden – verwerkt in een collage – een Notermans-cadeaubon aan. Ook de wandeling van 3 september kwam te vervallen: te weinig gegadigden.

Gelukkig waren er wél voldoende lopers in voor de wandeling van 1 oktober. Jan koos de route, die na een busreisje naar Roggel leidde langs de oevers van Roggelse beek. Met z’n zessen (Jan, Julie, Léon, Ans, Jo en ik) genoten we van ruimte en stilte en een langzaam doorbrekende zon. Na de Asbroekerheide arriveerden we in Leveroy waar we bij café Wetemans, tegenover de kerk, op het terras pauzeerden. Ja! Daar zwaait de meer dan tachtigjarige Truus nog steeds als een grande dame de scepter. Héérlijke vlaai hadden ze daar zeg! Verder langs de (opnieuw) meanderende Tungelroyse beek. Dat een kleine kudde runderen ons pad versperde bleek geen enkel probleem: die werd door Léon en Jan, gewapend met een tak, met zachte hand verdreven.

Schitterende paddestoelen, kleurrijke kardinaalsmuts, lieflijke boerderijtjes, ‘boerenbloemen’, statige hoeves, het typische herfststrijklicht, een archeologische watervondst op een bruggetje: aan de hand van de foto’s kunnen we nagenieten van deze heilzame herfstwandeling.

Tekst en foto´s: Marjo Knapen

 

 

We hebben met z’n vieren gelopen. Mijn persoontje, Léon, Jan en Chris.

Vanaf station Swalmen richting Asselt. Hebben bij Emmaus geprobeerd koffie te krijgen, maar dat was dicht (te weinig grijze duiven op E-bikes). Na Emmaus rechtsaf, een stuk de Swalm gevolgd richting Rijkel. Hier begon Chris een beetje te kraken, waarna we in de buurt van de vergeten groentetuin opnieuw vergeefs hebben geprobeerd koffie te krijgen (weer dat verhaal van die duiven). Wel even gepauzeerd bij de groentetuin, waarna we tussen Swalmen en Beesel de R73 gepasseerd hebben en vervolgens ging het langs de Duitse grens naar beneden tot bij café De Bos. Hier van koffie, vlaai, soep en een trappist genoten. Hier heeft ook Hanneke zich even bij ons gevoegd, zij was op de fiets.

Na de versnaperingen hebben we de Swalm gevolgd tot we weer in Swalmen aankwamen. Totaal zo n 14 km gelopen.

Tekst: Rob en foto´s: Léon

 

wandeling

Letterlijk vergeten groenten……..

wandeling2

Bij het Onze Lieve Vrouw van het Smartenkapelletje in Rijkel (Beesel).

Er waren 5 wandelaars die om 9.02 uur met een van de eerste bussen van Arriva (na het Veolia-tijdperk) vertrokken naar Vlodrop.

Vanaf Vlodrop langs de Effelder Waldsee richting Rothenbach. Daarna ten oosten van de Rode Beek naar de uitspanning Dalheimer Mhle.

Het pad langs de Rode Beek blijft een mooi stuk natuur. Mogelijk zagen we hier ook een zilverreiger. De meningen hierover waren verdeeld.

Bij de Dalheimer Mühle koffie met gebak. Daarna richting de kapel van St. Ludwig. Hier de begraafplaats bezocht van de paters en gesneuvelde oorlogsvliegers. Hierna richting werkschuur van Staatsbosbeheer en daar de bus retour Roermond.

Om 14.30 uur waren we weer op het station in Roermond.

De wandeling was 15 km lang en we liepen in een gematigd tempo.

Wandelaars: Anne, Julie , Jan, Ans en Jo .

(verslag en foto’s: Jo)

vlodrop2016

 

 

Stadsweide – De Stille – De Sneppen – Asseltse Plassen – Mijnheerkens

Op Marianne en Jan na waren we voltallig! Dat was te danken aan de aanwezigheid van Johan, die voor het eerst sinds zijn verhuizing naar Noorwegen weer eens met ons mee kon lopen. Wát een leuk weerzien! En zó vertrouwd.

Ik (Marjo) had de route in de week ervoor twéé keer voorgelopen. De eerste keer met een vriendin. We liepen vast op de nieuw gegraven nevengeul die niet op de kaart stond en op een (grote) kudde paarden die op ons af kwam galopperen. Wij galoppeerden nét zo hard het gebied uit en het klaphekje door. De tweede keer liep ik er met mijn toch niet bang aangelegde levensgezel. Eerst de Stadsweide (de punt tussen haven en Maas bij Mijnheerkens) maar eens proberen. Daar stonden wel érg veel runderen. Prachtige dieren, glanzende zwarte ogen, maar gróót. Híj durfde wel (?), maar ík niet. Vervolgens naar het aangrenzende natuurgebied rond de plassen De Stille en De Sneppen richting spoorbrug. Ook wij stuitten op die kudde paarden en kozen ervoor rustig terug te wandelen.

Het was té kort dag om een andere wandelplek te organiseren dus besloot ik voor de wandelgroep gewoon dezelfde halfslachtige route te nemen: niet dóór de Stadsweide, maar erlangs, niet het hele natuurgebied richting spoorbrug doorkruisen maar er even in duiken en dan weer retour, over de weg, langs de Asseltse plassen af naar Leeuwen. Enigszins beschaamd was ik wel, vooral tegenover onze eregast van vandaag, Johan, die elanden en wolven gewend is!

De weergoden maakten alles goed: stralend blauwe lucht, windstil, fijne frisse temperatuur.

Het pad langs de stadwei gaf ons aan de linkerzijde zicht op de in aanbouw zijnde grootste parkeergarage van Nederland (waarin een kleine stad groot kan zijn!) naast het Designer Outlet en op de stadsuitbreiding ‘Jazz City’. Aan de rechterzijde konden we de Galloway runderen in de glanzende zwarte ogen kijken – veilig – met prikkeldraad tussen ons in.

Toen over de Roroweg, langs de Maasnielderbeek af naar de oude Maasarm. Even zitten aan de oever bij de stuw, in de zon. Verder struinen – er lopen geen paden in dit gebied – naar De Sneppen. Heel veel watervogels, voornamelijk grauwe ganzen, maar ook berg- en andere eenden, aalscholvers, witte en zwarte zwanen, blauwe reigers en zilverreigers (Jo zette die laatste twee sámen op de foto!). Ans en ik menen ook een roodborsttapuit te hebben gezien. De enkele runderen die we ontmoetten bleven rustig doorgrazen – fijn.

De kudde paarden in de verte blééf in de verte – ook fijn.

We vervolgden onze route via het asfaltweggetje onder de spoorbrug door. Daar wandelden we langs de Asseltse Plassen en door de majestueuze zilverpopulierenlaan naar de Zandweg. Inmiddels roken we de stal en spoedden we ons via de kortste en niet de mooiste weg terug naar onze startplaats Mijnheerkens. Daar wachtten ons koffie, Bienenstich, uiensoep, kroketten, brood, een pilsje. Rob, Carl en Marga haakten aan en zo zaten we daar genoeglijk  – eerst buiten en daarna binnen aan drie aaneengeschoven tafels –  te klasjenere.

Jao, v’r weite nog wie sjoon ’t waas, aan Meneerkes in ’t graas.

(Deze prachtige tekst is weer van ´onze´ (vertrouwde)  Marjo.  De foto´s zijn van Jo, Johan en Marjo)

test

roerwegenjohan2